NKSV de Batavier - Alpenweek 2026 dag 3

Ik werd afgeleid voor vertrek. Had net niet genoeg tijd om me in te lezen. Eigenlijk dus geen idee wat we zouden gaan varen.

Ohja, hadden we al verteld over onze grote smurf Nyke die - samen met Rob - de hele groep met weinig woorden vrij efficiënt elke dag weer in beweging krijgt? En alles netjes onder controle lijkt te hebben? Nou, schijn bedriegt, want we zouden het traject vanaf Colmars gaan varen (althans, zo leek het), maar daar heeft het hele rijtje auto’s een lokale markt als rotonde gebruikt. We hebben vriendelijk gezwaaid, dat werd gelukkig positief beantwoord.

(Achteraf was de smoes van Rob: “het zou daarboven alleen maar keienrijen zijn”.)

En zo stond de hele groep dus ineens een stuk lager bij een lagere instap. En ik had nog steeds geen idee wat dat dan zou zijn. Mijn zin had een dieptepunt, wat doen we hier bij deze grindbak?

Instap
Instap

Gelukkig was daar Roel die het be-la-che-lijk vond als ik niet zou meegaan. Wat doe je hier dan in Frankrijk?! Dat heeft me overtuigd. Toen hij ook nog vaarlei(ij?)der bleek te zijn heb ik me daar aangesloten. Samen met Peter, Lucas en Erwin. Oei, hij had al door: dat wordt niet makkelijk. Een groep leiden die zelf nogal… sturend? is… al snel was de conclusie dat er geen regels zouden zijn. Dat heeft ‘ie geweten…

Maar ik ben Roel wel dankbaar… want wat een prachtig stuk varen was dit zeg!

Het eerste stuk was vooral grindbedding, maar wel met lekker wat druk. En genoeg water om je boot grotendeels heel te houden. Het deed zelfs denken aan de Grand Canyon, namelijk golven die er heel mooi en diep genoeg uitzien, maar waar het water zo hard stroomt dat je er niet makkelijk in komt, en dan als dat al lukt dat het water je er toch gewoon weer uitduwt. Gelukkig ook meer dan genoeg waar je wel lekker in kon spelevaren. Of eigenlijk: je kon je er ontzettend moe in spelen.

Gelukkig was daar de lunchplek die aan ons was verkocht als ‘zonneterras’, maar die zon was zogenaamd precies weg toen wij als tweede groep aankwamen. Jammer, Gert.

Tip: het lijkt dan bij de instap wel (echt) warm, maar dat was verneukeratief: het water was koud, de wind was koud, en de zon was ineens weg. Ik heb zelden zoveel mensen hun helmen op zien houden bij de lunch. En toen kwam Beatrix nog één (?!) handschoen bij me lenen… leg dat maar eens uit?

Tel de helmen

Na de lunch werd het nog mooier. Een prachtige lange kloof met heerlijke bochtstromingen, maar daar horen natuurlijk ook onderspoelingen en paddenstoelen bij. Prachtige plekken om onze vaarleider eens goed alle hoeken van keerwaters te laten zien. Arme Roel.

(“Helaas” niemand die dit keer moest zwemmen, dus dan is blijkbaar even je peddel in de rivier laten afkoelen (en ‘op je handjes’ weer gewoon enkele seconden later weer terughalen) voldoende om ook een keer je typhandjes te moeten laten wapperen.)

Bram

Vandaag een traject gevaren op de bovenloop van de Verdon. Bij een brug (zoals meestal of eigenlijk altijd) de boten afgeladen en omgekleed. Tijdens het omrijden van de auto’s tijd voor een boterhammetje, dacht ik. Mijn lunchpakket had ik in mijn nieuwe aanwinst, een prijs van de Alpenweekbingo, ingepakt. Een rode droogzak, die ik ook in de boot had, echter er lagen meer zo’n soort zakken bij Cees in de auto en mijn boterhammen lagen dus nog in de auto. Dat is reden genoeg om een verslag van de tocht te schrijven, gelukkig kon Cees mijn versnaperingen nog meenemen.

Nu hoe de tocht ging, wat na ongeveer een jaar best wel spannend is. De bovenloop van de Verdon ligt in een grove grindbedding en stroomt met de snelheid van ongeveer een hardloper tussen uitstekende en net overspoelde stenen. Goed je lijnen zien en varen is de truuk om overeind te blijven. Om dat heelhuids door te komen heb ik de lijnen van Nyke gevaren en heb het geheel zonder brokken afgelegd.

Met dank aan Nyke, wat ook een nieuwe beleving is, luisteren en volgen van je dochter. De tocht verliep prima en veranderde langzaam aan in een rivier door een kloof, wat betekent dat het water dieper en minder stenig wordt maar de stroomsnelheid blijft gelijk. In de kloof zitten scherpe bochten met dikke paddestoelen en spooky keerwaters. De tocht verliep voorspoedig, had verschillende mooie speelgolven, waarvoor ik mijn techniek en conditie niet genoeg vertrouwde maar mijn begeleiders zich goed konden vermaken.

Beatrix
Beatrix

Roy (en Rien)

Kortom: een hoop woorden om te vertellen dat het een leuke, gezellige fijne dag was. Volgende dag meer, wie weet nog meer verhalen van mij. Maar als het goed gaat is deze eer aan een ander.

Rien

Waterstand: bij instap 49 cm licht stijgend @ Colmars, 88 cm licht dalend @ La Mure-Argens
Vaarders:
Roel, Bram, Peter, Lucas, Erwin
Beatrix, Marlou, Cees, Dènis, Bart
Gert, Martijn, Jacques, Franc
Rien, Roy, Nyke, Erik
Instap: brug D252 bij Beauvezer
Uitstap: Pont de la Fleur, net voorbij Thorame-Gare