NKSV de Batavier - BASF 2026 dag 4 - Ubaye Kloof 2026-07-29

10.00 uur vertrek woensdag, er was vertraging van een kwartier vanwege drukte rondom Embrun, markt. Instappen ging allemaal prima.
Naar beneden varen, onder brug door. Daarna kleine rapid waarna de “waterval” kwam. Hierdoorheen en eigenlijk zo goed als de eerste passage was de WW5... goeie 200 meter sjouwen, op zoek naar de sieve. Waar je met de boot weer bij de river kwam, was het nog 80 meter verder om de sieve voorbij te lopen. Hij zat echt midden in de rivier.

Sjouwen
Sjouwen

Sjouwen was zwaar, het was heet en het was alweer half 1 volgens mij, dus tijd voor pauze. Hier een uur gezeten en toen waren er al 1.5 uur “verdwenen” voor max 500m varen en 200 meter sjouwen.

De eerste 3 passages waren redelijk strak achter elkaar en in zo’n beetje elke bocht moest je weer scouten. Voordat ik het wist waren we al 2.5 uur bezig voor 1km varen en 200m sjouwen. We hebben er nog 3 te gaan.

Hans is hier nog ergens gaan zwemmen maar dat legt hij zo uit.

Maar naarmate de dag vorderde werden we steeds zelfverzekerder en vaarden we steeds beter door. Zat nog ergens een super mooie boof.

Ik ben er nu wel achter, mijn spatzeil is echt op. Hij lekt echt veel te hard, kijken of daar wat tegen te doen is. Hierdoor liep mijn boot super snel vol. Ik heb vandaag een burn S geleend, aan de kleine kant met veel water. Ik kan je vertellen het einde liep niet zo lekker. 2x moeten rollen, waarbij ik over de stenen heen schraapte, maar de rol ging goed. Ik moest wel meteen even de gopro checken, maar die zat er nog op. De andere rol was echt drama. Ik had meer dan 6cm water in de boot, en dit is voor mij prima. Veel kapotte boten gevaren, aangezien die gratis waren in Canada. Maar met de vermoeidheid, kwam ik niet uit mijn rol. Ik probeerde het 1x, ik probeerde het een 2x, toen een 3x, toen een 4x, toen een 5x en toen zag ik een puntje van Olaf die ik maar al te graag pakte. Peddeltje terug, meteen maar even de boot geleegd.

Dus al met al, super trots op het team. Eva heeft zich goed gewaand en een passage gevaren waar ze over twijfelde. Guido voelde zich niet zo lekker, maar die kwam er ook steeds meer in, en hij heeft bij de uitstap een dansje gewaagd op Nederlandse muziek. Jurre, Olaf en Wouter zijn echt topvaarders. Wouter heeft alles voorop gevaren trouwens.

Doei!

Peter

Dinsdagochtend samen met Gert vertrokken uit Kanne, nadat de groep ons had overgehaald om toch te komen.

Wij hadden gezegd niet te komen om drie dagen de Durance te varen, maar dat hoefde echt niet, want de peilschalen klopten niet.

Na een voorspoedige reis kwamen we na een 12 uur rijden aan op het kamp.

Daar werd ons verteld dat we de volgende dag als we wilden mee mochten op de grote kloof van de Ubaye, slik… wel een heftig stukje om in te varen, maar er was overleg geweest met Jaivi en Nienke. Instructie: “uitstappen bij de blokken na de douche en lopen tot na het sifon: goed te herkennen aan een bult hout ervoor, en verder met deze waterstand goed te doen”. Oke, vooruit dan maar.

Woensdagochtend rond 10 weg, op naar de kloof.

Bij het instappen vond Gert het nodig om een poging te doen om mij te verdrinken, werd omgewerkt, en moest maar proberen te eskimoteren op water van 20 cm diep… Na wat tegengestelde bedoelingen, heeft hij me toch maar boven water gehaald.

Na het eerste verval in wat dieper water laten zien dat eskimoteren nog best gaat, wel zonder heup.

Verder maar weer, via een prachtige ingang van de kloof, onder de douche door, en voor de onbevaarbare passage uitstappen, en lopen.

Groep 2 stapte eerst in, eerste passage zag er goed vaarbaar uit met op links een mooie drop, en juist daar ging het dus voor mij fout. Na twee jaar alleen weekenden in de Eiffel en Ardennen dacht ik er met een beetje afdrijven wel fatsoenlijk van af kon komen, niet dus.

Na de drop dus om en onder je boot proberen te eskimoteren werkt slecht en na wat klappen tegen mijn hoofd maar uitgestapt.

Mijn kajak kon ik in een keerwater trekken, maar mijn peddel ontsnapte me, maar gelukkig had ik mijn deelbare peddel mee, al ging het in elkaar zetten hiervan ook niet geheel vlekkeloos.

Verder was het wel een wake-up-call, je bent nu op een Alpenrivier, dan is het wel handig om ook je peddel te gebuiken waar hij voor is, peddelen dus, kreng.

“Peddelen dus, kreng!”

Hierna ging het steeds beter en beter, in een mooie kloof, echt genieten, en als groot geluk werd na een kilometer of 4 ook door Peter mijn peddel gered ergens tussen wat rotsen.

Verder heb ik met enige jaloersheid gekeken naar de in mijn ogen soepele vaarstijl van de jonge garde.

Heerlijke vaardag, bedankt allemaal!

Hans

Onwetend begonnen drie Batavieren aan een avontuur. Ze waren de laatste vaarders van hun tocht. Nog één bocht, één passage voor de uitstap. Bijna thuis. Nog een klein stukje door de mist. Rustig aan vaarden Piet, Stabby en Grom de passage in. Onverwacht kwam Grom in de problemen; hij verdween in de mist. Piet en Stabby volgden hem, en storten een waterval af. Bam!

Na de eerste schrik vonden de helden elkaar snel terug. Bevreemd keken ze om zich heen. Waar waren ze? Ze keken omhoog, naar de twintig meter hoge waterval. Ze bevonden zich in een diepe kloof en keken uit op een oranje paarse hemel. Even waren ze sprakeloos. Ze waren zeker niet meer in de Franse Alpen. In de schemer zagen ze een strand. Voorzichtig meerden ze aan. Daar aangekomen trok de mist verder open. Ze zagen het strand vol liggen met wapentuig: dolken, speren, bogen. Als in een fantasy film. In de stilte hoorde ze een gekreun, voorzichtig gingen ze erop af.

Enkele meters verderop, verstopt in het dorre duingras, in een plas met bloed, lag iemand. De man was zwaargewond. Een eeuwig jong gezicht met helblauwe ogen staarde ze aan, een elf. Nadat Piet zijn arm had verbonden vertelde hij zijn verhaal. Tim, de elf, was een magiër. In zijn koninkrijk was een strijd om magie gaande. Tijdens de strijd probeerde Tim een portaal te openen, echter raakte hij tijdens het casten gewond door de strijd. Er moet iets zijn misgegaan met zijn spreuk. De helden keken omhoog, naar de bovenkant van de waterval, en zagen het portaal, onbereikbaar. Tim keek om zich heen. In de verte zag hij het einde van de kloof, het einde van het bereik van zijn spreuk. Daar moeten onze helden weer terug kunnen keren naar hun eigen wereld. Dit gezegd hebbende, knipte Tim met zijn vingers. Als het geluid van een Grolsch-beugelflesje, klonk er een “Plop” en was Tim verdwenen. Na enkele minuten herpakten de helden zich. Ze scavengden wat gear, lieten hun boten achter en gingen een avontuur tegemoet.

Voorzichtig slopen ze door de kloof, langs het water af. Na enkele honderden meters zagen ze in de verte enkele figuren. Dichterbij sluipend konden ze het beter zien: zombies. Ze probeerden een sneak attack. Bijna bij de zombies aangekomen tikte Groms battle axe tegen een rots, de zombies vlogen hem aan. Sorcerer Piet zette de eerste zombies in vuur en vlam en Stabby schoot enkele pijlen in de vijand. Dit eerste gevecht leek voorspoedig te gaan, totdat twee Naga’s uit het water verschenen en onze ranged helden belaagden. Door hun slimme samenwerking wisten de helden echter deze vijanden te verslaan. Na hun wonden verzorgd te hebben gingen ze verder, hun onzekere tocht vervolgend.

De helden hadden het gevoel bijna aan het einde van de kloof te zijn. In de verte zagen ze een hoge ruimte, het voelde haast als een ondergrondse kathedraal. Er hingen vreemde objecten in de lucht. Waren het kroonluchters? Stabby ging op onderzoek uit. Als een schaduw bewoog ze vooruit. Dichterbij bleken het kooien te zijn. Het enige wat nog erin restte waren skeletten, in halfvergane kleding. Er was geen stuiver of gouden tand te vinden. Het was umheimlich stil. Eén kooi in het midden van de ruimte zwiepte stil heen en weer. Altijd bereidt om voor een kleine vergoeding iemand uit nood te helpen, ging Stabby op de kooi af. Ze kon er net niet bij, en gooide -heel voorzichtig- een kiezeltje tegen de kooi.

Een seconde of twee verdiepte de stilte, waarna uit het niets twee specters Stabby overvielen. Haar wapens haalde niets uit tegen de wezens. Elke seconde voelde ze zich zwakker worden. Met een ijzige gil trok ze zich los uit het gevecht en sprintte ze terug naar haar medevaarders. Bijna had ze opgegeven, totdat op een haar na, een fireball langs haar af vloog, vol in haar achtervolgers.

Gewaarschuwd door Stabby’s kreet waren Piet en Grom vooruit gesneld, klaar om in de aanval te gaan. Zodra ze in bereik was, zetten ze de tegenaanval in. Piets fireball deed één van de specters in het niets verdwijnen, de ander werd door de druk terug in de kloof geblazen. Hun vreugde was van zeer korte duur, toen en nog twee specters verschenen. Eén op de scherpe rots waarop Grom gepositioneerd stond, de ander zweefde er vlak achter. Verwoed haalde Grom uit met zijn battle ax. Het leek de specters echter niet te deren. Piet zag nog maar één oplossing; hij sluitte zich af van de kreten van Stabby, in opperste concentratie castte hij zijn shatter op de specters bij Grom. Het klonk alsof de aarde in tweeën brak. De specters leken half te vervliegen in de explosie. De explosie, die de rots waar Grom op stond in gruzelementen sloeg.

Grom, al sinds zijn jeugd getraind in gevechtsvormen in alle omstandigheden, liet zich met een sierlijke duik naar beneden vallen. Door met een enorme haal één van de specters doormidden te klieven ving hij zichzelf elegant op. En terwijl de andere twee helden nog vol verbazing toekeken, gooide hij casual, als finishing touch zijn tweede bijl in de andere specter. Zichzelf snel terugpakkend, zag Piet zijn kans schoon: hij lanceerde zijn magic missiles richting de overgebleven specters, die opgingen in een luide supernova. Grom en Piet bedachten zich geen moment, en sleepten Stabby richting het einde van de kloof. Ze remden niet af terwijl ze in de dikke mist sprintten, waar opeens de grond onder hun voeten verdween.

Het duurde waarschijnlijk maar een paar seconden, en toch voelde de tijd eindeloos, toen onze helden plots in het water vielen. De andere Batavieren hielpen hun medevaarders uit het keerwater omhoog. Niemand kon uitleggen waar hun boten naartoe waren verdwenen, en hoe de vaarders hun vreemde wonden hadden opgedaan.

Stabby

Waterstand: 122 cm @ Le Lauzet-Ubaye
Net als gisteren zou dit 3,8m3 zijn, maar dat leek meer, maar het is onduidelijk hoeveel meer.

Vaarders:
Groep 1: Gert vaarleider, Bram en Bram, Hans, Roy en Lucas
Groep 2: Wouter de vaarleider, Peter, Guido, Eva, Jurre en Olaf

Instap: kloof (normale instap)

Uitstap: het meer, net voorbij de brug, rechts.
Je komt er via de oude tunnel die begint bij de torrent “Le Combas”.