NKSV de Batavier - BASF 2026 dag 2

Vandaag stond de Durance op het programma, vanaf de camping bij st Clement tot aan Embrun. Voor de BASF begon is er veel gesproken over de waterstanden die dit jaar wel aan de lage kant waren, maar de Durance zit eigenlijk altijd wel wat leuks in. Een kleine 30 kuub bleek genoeg voor een dagje vertier. Ik zat in een groepje met Bas, Erwin, Marta en Marlou, een leuk groepje waar ook wat geoefend kon worden met voorvaren en lesgeven. In de ochtend mocht Marlou de vaarlijnen bepalen. Hier en daar werd een sufgolf gepakt en een keerwater in en uitgevaren, en getraverseerd. Een enkeling waagde zelfs een Himalaya-start vanaf een rots die we onderweg tegenkwamen. Al vrij vlot kwamen we bij de pauzeplek bij Rabioux.. het gat van de Durance. De golf was vrij vriendelijk dit jaar en zo goed als iedereen kwam er rechtop doorheen. Voor de pauze nog even een surfje geprobeerd… daar was het voor mij dan weer net niet vriendelijk genoeg voor. Omdat ik nog energie wilde sparen voor het tweede langere deel besloot ik om pauze te nemen.

De pauze was voor sommigen een mooie plek om uit te stappen, voor hen was dit eerste deel genoeg. Tevens stapten er enkele vaarders in en zo gingen we groepje voor groepje weer op pad. Ditmaal mocht Erwin voorop. De dagtocht naar Embrun is een vrij lange en ik begon het toch een beetje te voelen…de hele dag ging het lekker maar net niet 100%, vooral tegen het eind. Dit is dan meteen de aanleiding voor dit schrijven… nadat ik al even knullig om was gegaan en moest rollen omdat ik op een vlak stukje even de punt van Bas z’n boot vastgreep en ik te laat doorhad dat de stroming me omver duwde, kwamen we in het volgende verval een mooie sufrgolf tegen. Het golfdal was vrij diep en ik kon hem niet zo makkelijk pakken als ik wou. Marlou en Bas probeerden het ook en kregen het (kort) voor elkaar. Toen maakte ik de opmerking naar Marlou dat het surfen bij mij nog niet echt wilde lukken vandaag maar ik zou het nog eenmaal proberen….dat was eenmaal teveel, 10 seconden later lag ik om mijn kop. Peddelblad uitbrengen, geen druk, poging 1 mislukt. Opnieuw aanleggen, iets meer druk, maar ik redde het net niet. Na een derde wanhoopspoging besloot ik dat het tijd was om uit te stappen… dan maar een pijnlijk ego ;-). De rest van het traject wat rustiger aan gedaan en met ons groepje gingen we nog door enkele hele mooie golventreinen tot we bij het uitstappunt kwamen, waar we aan de overkant Anke nog even kort ontmoetten, die ook vakantie aan het vieren was in deze regio.

De auto’s stonden geparkeerd op een parkeerplaats achter een 2 meter hoge poort… wat voor de meesten betekende dat de auto’s met dakdragers er nog net onderdoor konden. Mijn auto is redelijk laag en ik beweerde dat het net moest kunnen met boten erop… Bram kwam nog even nameten met een peddel en de (mijn) conclusie was dat het waarschijnlijk wel zou lukken maar dat ik niet het risico wilde lopen om opnieuw af te moeten laden… dus werd de auto 50 meter verplaatst naar een “place reservee” van de plaatselijke raftvereniging, daar werden de boten opgebonden en konden we na een tocht van 5 en een half uur terug naar onze camping.

Martijn

Martijn bij het gat

Ik besloot na ‘het gat’ in te stappen. De naam klonk me iets te omineus en ik hoorde dat de tocht lang was. Ik wist dat ik sowieso nog wel een paar keer zou gaan zwemmen dus dat bleek een goede keus.

Na de lunch bij het gat ging ik mee met Wouter, Olaf, Rien en Jacques. Het was een mooie tocht en de rivier was zeker wat uitdagender dan het gedeelte van de Guille die we gisteren hadden gedaan.

De tocht ging prima; veel golven en wat grindbakken. De bochten langs de wanden waren wat uitdagender en resulteerde in twee maal zwemmen. Bij de tweede keer overleefde mijn peddel het niet. Geen idee hoe het precies gebeurde, maar er gaan geruchten over krokodillen en/of nijlpaarden als mogelijke daders rond in het kamp. Ik kan me daar prima in vinden. Alternatieve theorieën hadden het over piranha’s.

Wouter S. had een deelbare peddel en dat ging prima. Toch was de zekering niet heel secuur meer en toen het weer wat spannender werd schoot hij los. Lichte paniek en onverbiddelijk om. De tank was al aardig leeg. Gelukkig hielpen Jacques en Olaf met het legen van de boot. Voor het laatste gedeelte mocht ik zelfs de peddel van Olaf gebruiken om nieuwe paniek te voorkomen.

Een paar honderd meter voor de uitstap ging het nogmaals mis en was de reservetank ook op. Gelukkig was het een fantastische ervaring die ik nooit had willen missen. Mijn dank aan de groepsgenoten is groot!

Sem

Ik had vanochtend (of eigenlijk gisteren toen ik te snel met Rhea samen mijn boot naar de camping ben gaan dragen) mijn dopje vergeten dicht te doen. Ik hoor dat dit een reden is om een stukje te mogen schrijven. Wat een leuk idee! Ik vind het een hele eer dat wij ons van HWC de Helmvaarders hebben mogen aansluiten bij dit fantastische super gezellige BASF kamp.

Vandaag stonden Olaf en ik weer met spanning te wachten wie het aandurft om met ons als onbekende mee te willen varen. Dit selectiesysteem geeft een flashback aan het groepjes kiezen op de basisschool, waarin je het risico loopt dat niemand jouw wil. Gelukkig wilden Jeans, Jacques en Rien met zijn canadees graag met ons mee.

We startten als laatste groepje. Toen we langs de overhangende rots voeren waar de rafters altijd in het water mogen springen wilde Olaf natuur weer met zijn kajak naar boven om hier spectaculair vanaf te glijden met een plons in de Durance. We haalden al vrij snel 2 groepen in die lekker wat keerwaters aan het oefenen waren met het idee dat we dan bij een wat wildere golf wat meer surftijd hadden. Toen we bij de uitloop van de Rabioux aankwamen hebben we een volgorde afgesproken om door het Gat heen te gaan. Toen we onderweg waren voer er alleen net een groepje weg voor de laatste paar honderd meter voor het Gat die even waren gaan verkennen. Uiteindelijk wilde dat toen ook een paar van mijn groepje gaan doen.

Rien had het gelukkig nog net op tijd in de gaten dat zijn canadees had besloten dat hij (is een canadees mannelijk?) in zijn eentje het Gat wilde gaan varen. Een meter diep het water in en die canadees zag je teleurgesteld kijken dat hij toch met passagier naar beneden moest. We vroegen ons af hoe iedereen gereageerd had als die canadees zonder passagier inderdaad door het Gat was gegaan. Paniek: waar is Rien of zal iedereen meteen doorhebben dat dit de wil van de canadees was?

Uiteindelijk zijn we toch allemaal richting Gat gegaan. Als dappere beginner kan ik me de spanning voor dat Gat ruim 30 jaar geleden nog goed herinneren. In Helmond hebben we bedacht dat je dat spannende gevoel in je buik kunt aangeven door te zeggen dat je last hebt van een broodje kaas of in Frankrijk een stokbroodje kaas die op dat moment niet zo lekker in je maag en darmen zit en wat aan het ronddraaien is. Inmiddels krijg ik dat gevoel niet meer voor het Gat maar voordat de Wouter’s Lava Falls Rapid op de Colorado, waar we Guido van kennen, gingen varen hadden we het weer over ons broodje kaas gevoel.Uiteindelijk draaide Rien zijn canadees met iets te vroeg het keerwater rechts in waardoor de zijstroom vol zijn canadees in begon te lopen. Zou dit de straf van die canadees zijn omdat die eigenlijk alleen had willen varen? Toch ‘leuk’ dat we het vissen van de Canadees en Rien ook een keer hebben mogen oefenen.

Bij het foto standje was ik mijn foto’s even gaan bekijken en die zagen er gaaf uit. Ik vroeg of ze een deal wilde maken om de foto’s van alle vaarders te krijgen en daar waren ze wel voor te porren.

Mooie foto’s inderdaad, Wouter, goed geregeld :D

Vanaf het Gat is Jens gestopt en kregen we er Sem bij in ons groepje. Even vragen en heel stoer om na de Waal en de Erft meteen van het Gat naar Embrun te gaan varen. Het goed door peddelen in de golven had hij snel door. Soms kreeg ik te horen dat ik harder door moest varen omdat hij me anders in ging halen. Even later had hij al door dat je inderdaad ook met iets minder peddelkracht ook recht kunt blijven op de golven van een wasbord af. Maar al dat harde trekken aan die peddels had Sem inmiddels wel al flink vermoeid en toen was er al snel een bocht met gemene buitenstroom met een beetje fout opkanten, wat tot gevolg had dat er gezwommen ging worden. Olaf en ik kregen zo ook weer eens oefenmomenten om Sem en boot aan de kant te krijgen. Uiteindelijk kost zo’n zwemmoment natuurlijk nog meer energie. Bij de een-na-laatste zwempartij langs een steen aan de linkerkant met daarna een ondiep stuk waar de stroming wel snel overheen ging is een nijlpaard, haai of een stenen versie hiervan die op de bodem lag, in staat geweest om Sem zijn paddel doormidden te bijten. Voor het eerst heb ik tijdens een tocht mijn deelbare peddel eens uit mijn boot kunnen halen om deze door iemand te laten gebruiken. Uiteindelijk waren we moe maar voldaan als laatste groepje bij het uitstappunt.
Samen met Leon en Michiel hadden we de taak van inkopen op ons genomen, wat best een ervaring is om de boodschappenlijst van velen in een overvolle supermarkt te gaan zoeken.

Wouter S.

Wouter H laat de lijn zien aan Daivy…

… en Bas aan Marta

Tijmen laat zien dat je ook gewoon het keerwater links meteen in kunt varen. Handig als je toch wilt gaan spelen…

… zoals ‘ie hier mooi laat zien…

… maar uiteindelijk slaat de vermoeidheid dan toch toe!

Peter gaat een stukje schrijven, want ik ben mijn lunchzakje vergeten. Op zich geen probleem, maar iemand die het zakje heeft gevonden had hem aan Bas gegeven. In principe was ik niets kwijt aangezien ik dan moest schrijven, maar bij vinden en terugkrijgen vind ik het wel ok om wat te schrijven.

Ik zat in een groepje met L., J., Pieke en Roy. Ik was samen tripleader met Bram G. Ons werd gevraagd om de 2 kids uit te putten. Ze vaarden vooral heel dicht op ons als we keerwater gingen varen, dus dit hield in dat wij ons moesten uitputten. Ik ben zeer tevreden, want ik kon goed meekomen met hun energie. Al zijn het met vlagen wel brokkenpiloten, aangezien ze zo dicht op je varen, eigenlijk altijd te laat zijn voor je keerwater. Maar de boot is zo breed voor hun en hun zwaartepunt is zo laag, dat ze praktisch overal mee wegkomen. Echt mooi om te zien!

We hebben de kids meerdere keren dus aangesproken om afstand te houden. Zoals je al kan inschatten, dit kwam niet binnen. De drive is zeer sterk! Wat grappig was, was dat uitgerekend de vader, Pyke, mij in een groot keerwater letterlijk omver vaarde, ik rolde netjes en om de vader een beetje te plagen riep ik heel hard “afstand, afstaaaannddd,, AFSTAAAAAANNND”, Dit werd een meme in de groep. Elke keer als er een “passage” aankwam riep ik “focus”, waarna zij keihard riepen “afstand”, ik moet toegeven, ik deed regelmatig mee. Het hielp alleen niet echt haha! Maar goed, komt van zelf wel als ze ouder worden.

De tocht ging bij ons prima. Beide broers kwamen goed door het gat!

Doei!

Peter

Bram G met L op afstand…

Peter met J. op minder afstand :P

Waterstand: 41cm / 31 m3 @ Embrun La Clapière, laag

Vaarders: vrijwel iedereen

Instap: camping Mille Vents

Uitstap: ivm parkeerdrukte rivier-rechts hebben we rivier-links geparkeerd, tegenover de Intersport in Embrun
Overigens is het zo wel een erg lang stuk, en op het laatste stuk zit er qua leuk-heid alleen nog 1 golventrein in, dus er kan ook eens geprobeerd worden te parkeren rivier-rechts op de Promenade de la Digue, onder de wegbrug van de N94. Daar lijkt ook prima uitgestapt te kunnen worden.
Bram

Eerder op de rivier