Revanche op de Erft
‘Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?’ is een gedachte die elke keer dat ik in een kajak zit nog wel door mijn hoofd schiet. Ditmaal had ik die gedachte niet in de kajak, maar tijdens de wandeling van een paar honderd meter van parkeerplaats naar de slalombaan bij de brug.
De temperatuur was boven de 35 graden en de boot was extra zwaar vanwege al het drinken om ons te kunnen weren tegen code rood. Er waren slechts twee mountainbikers (met elektrische ondersteuning) aan het rusten en pootjebaden bij de instap, voor de rest bleven alle weldenkende mensen thuis.
We begonnen de vaardag meteen met zwemles. Niet omdat we niet genoeg hadden opgekant, maar om af te koelen en om nieuwe technieken te leren waarmee we uit de stroming veilig naar de kant konden komen. Eerst heeft de groep wat gedobberd op het water. ‘Pislauw’, was het oordeel van Bas. Toch was het aangenaam in het water.
Eerst afkoelen…
… dan zwemles
Het water stond een stuk lager dan de vorige keer. Bram had het peil nog niet eerder zo laag gezien. Nadat de groep was uitgedobberd gingen we lunchen en vooral drinken. Daarna gingen we door met zwemles. Bram wilde dat we zwemmend door de stroomversnelling gingen en daarna was de opdracht om aan de kant te komen. Maar het peil was dusdanig laag dat hij ons dat afraadde.
Na een paar technieken te hebben uitgeprobeerd (die de dag erna bij Hohenlimburg nog handig van pas kwamen) gingen we varen. We oefenden vooral het traverseren door de stroming en het maken van S-bochten. Na een paar keer omslaan ging het al een stuk beter dan de vorige keer. Ondergetekende werd zelfs dusdanig fanatiek in het opkanten dat hij dat net zo hard deed voor het keerwater als de stroming onder de brug. Het gevolg: spatzeil, knieën, verkoeling.
Sem
Toen Marta en ik de smaak te pakken kregen en Bas, Jens, Hein en Bram uitgespeeld waren bij de wals onder de brug (ondergetekende begint langzaam het kajakjargon te leren), gingen we stroomafwaarts.
Marta
Ditmaal werd er niet overdreven geoefend, daar was het immers te warm voor. Soms riep iemand een naam om vervolgens met de peddel een plas water naar diegene te scheppen voor wat welkome afkoeling.
De tocht ging rustig verder en er werd gesurft bij de vistrap en soms nog wat gespeeld bij andere stukken. Marta en ik zijn tijdens de tocht richting de Rijn niet meer omgegaan, wat toch alleen maar een vooruitgang kan betekenen!
Dit keer niet zó moe gemaakt, ze bleven hier rechtop
Eenmaal aangekomen bij de haven werden de boten op de kant gelegd en ging iedereen nog even als een otter dobberen. Na het inpakken en omkleden werden er ijsjes genuttigd en niet veel later vertrokken we richting camping Hohensyburg.
Hein en ik waren verantwoordelijk voor de boodschappen, waarbij Heins mantra “we zijn met negen mensen hè” zorgde voor een pan maaltijdpasta waarvan de hele camping had kunnen eten.
Op de camping waren ook Bart, Gert en Erik er, begon het af en toe te druppen, maar de onweerswolken gingen allemaal langs ons af. Iets na half negen ’s avonds had iedereen een bord op schoot. Er werd lekker uitgebuikt en wat bier gedronken.
Sem
Waterstand: 58cm @ Neubrueck (uitzonderlijk laag, zelfs de golf bij de slalombaan plakte niet echt, verder nog wel genoeg water om af te varen zonder iets te raken, maar dat komt natuurlijk ook omdat er niet veel in zit)
Vaarders: Bram, Sem, Hein, Jens, Marta, Bas
Instap: slalombaan
Uitstap: Sporthafen
