Eerste week van maart. Het jaarlijkse hoog water in de Ardennen is voor 98% zeker voorbij deze winter. De volgende keer dat ik mijn plastic boten zal gebruiken is waarschijnlijk ergens met de Alpenweek o.i.d.. Dat duurt nog even en dus wordt het tijd om een andere kano activiteit te zoeken om met stromend water en bootjes te spelen. Het plastic gaat dus een paar weken in de mottenballen en mijn slalombootje gaat weer daglicht zien.
Twee weken geleden vertelt Maarten dat ook dit jaar weer een wintercup "wedstrijd" wordt gehouden bij de HKC in St Oedenrode. De afgelopen winter heb ik braaf bijna elke week in het donker getraind op de Spiegelwaal en de Waal. De wintercup is dus een mooie gelegenheid om eens te kijken hoe ik ervoor sta met mijn slalomvaardigheden.
Een wintercup wedstrijd is eigenlijk geen wedstrijd in de strikte zin. Het belangrijkste doel is om te zien hoe je er conditioneel en technisch voorstaat na een winterperiode trainen. Het is meer een training waarbij je vier keer kort na elkaar het parcours vaart en je tijden worden bijgehouden. Vandaag hebben we dan nog eens de extra luxe dat er vrijwilligers langs de kant staan als poortscheidsrechter. Hartelijk dank aan de organiserende vereniging de HKC.
Ondanks het hele mooie weer van de afgelopen dagen is het nog gemeen koud als ik mijn bootje op het dak van mijn auto opbind. Er is beloofd dat het vanmiddag 18°C zal worden met een mooi zonnetje. Nu is het slechts 4°C en nog erg mistig. Dat zorgt er wel voor dat het verkeer in de Peel nog heel erg rustig is deze zondagochtend.
In St. Oedenrode aangekomen bewonder ik het nieuwe clubhuis van de HKC. Vanwege een verbreding van het winterbed van de Dommel rondom het centrum van St. Oedenrode moest de oude loods worden afgebroken en is er 150m verderop een compleet nieuwe loods. Er moeten nog wat details geklust worden zoals kledinghaakjes boven de bankjes in de kleedkamers. Maar het is een fijne ruime en goed verlichte loods met kantine.
De Dommel zelf is bijna niet veranderd. De dijk op de rechteroever is weggegraven tot net boven het zomer peil en ongeveer 30m verderop weer neergelegd. De voetgangers/ fietsbrug is dubbel zo lang geworden maar als je dat niet weet zie je er niks van. Het resultaat is erg prettig. Waar je vroeger tussen twee hele steile kanten voer met nul uitzicht kan je nu een heel stuk over de oever kijken voorbij de bochten van de Dommel.
Voor een korte sfeerimpressie zie de Facebook-pagina van Kanoslalom Nederland met een kort filmpje.
Davey is er ook en we verkennen het parcours een paar keer. Wel wennen aan de andere stroming maar wat is het fijn dat je gewoon kan ondersnijden zonder je zorgen te hoeven maken of je achterpunt over de bodem schuurt. Terwijl we ons warmvaren voor de eerste run komt het zonnetje langzaam maar zeker en aarzelend door de mist.
De eerste run gaat vrij belabberd. Ik maak minstens drie tikkers en meerdere vaarfouten. Ik ben niet tevreden met deze run. Davay gaat de eerste run ook niet zo lekker. Hij krijgt maar liefst twee totaal gemiste poortjes aangerekend. Uitstappen en naar boven lopen voor de volgende run. Het gaat steeds beter en na ongeveer vijf kwartier zijn we klaar. De zon is helemaal doorgekomen en tevreden stappen we voor de laatste keer uit op weg naar de douches.
Davey gaat snel weer weg want hij heeft nog een schermwedstrijd in Kleve en moet zich haasten om daar op tijd te zijn. Ik wacht nog even op de prijsuitreiking en ga dan op weg naar huis nog even in Oeffelt voorbij om te kijken naar het NK Maasheggenvlechten. De perfecte zondagmiddagbesteding.
Bart
Vaarders: Davey en Bart
Waterstand Dommel: Net over de bovenste dammetjes op het slalomparcours
